Nadpotliwość pierwotna (hyperhidrosis primaria; PHH) jest chorobą uwarunkowaną genetycznie (autosomalną dominująca), polegającą na nadmiernej stymulacji przez układ współczulny gruczołów potowych. Zwiększone wydzielanie potu dotyczy głównie dłoni, pach, twarzy i stop. Najczęstszym czynnikiem pobudzającym jest stres, choć wydzielanie może pojawiać się także w wyniku bodźców termicznych (gorący dzień) lub zupełnie bez przyczyny. Choroba ta pojawia się w dzieciństwie i dalece upośledza społeczne funkcjonowanie chorego - niekiedy prowadzi do odrzucenia społecznego, a nierzadko do depresji i innych zaburzeń społeczno-psychologicznych. Leczenie nadpotliwości pierwotnej jest kilkustopniowe (tabela 1). Lekami pierwszego rzutu są dezodoranty ze zwiększona zawartością chlorku glinu (np. Antidral, Etiaxil). Jeśli ta metoda nie wystarcza należy rozważyć leczenie toksyna botulinowa. Efekty tej terapii utrzymują się tylko przez 6-12 miesięcy, niemniej jest to leczenie małoinwazyjne, bezpieczne i godne polecenia, lecz niestety kosztowne.
Tabela 1. Metody leczenia nadpotliwości pierwotnej

Pachowa	Dłoniowa	Twarzowa	Podeszwowa
Chlorek glinu w dezodorantach	Chlorek glinu	Iniekcje Botox-A (powtarzane co 6 m-cy)	Chlorek glinu w dezodorantach
Iniekcje Botox-A (powtarzane co 6 m-cy)	Jontoforeza	Sympatektomia piersiowa	Jontoforeza
Usunięcie tkanki gruczołowej pach (Kuretaż retrodermalny)	Iniekcje Botox-A (powtarzane co 6 m-cy)		Iniekcje Botox-A (powtarzane co 6 m-cy)
Sympatektomia piersiowa	Sympatektomia piersiowa		Sympatektomia lędźwiowa

Inną proponowaną metodą leczenia jest jontoforeza, lecz brak tutaj jednoznacznie przekonujących dowodów wartości tej metody.
Zabieg na nadpotliwość, artykuł, Świat i Ludzie 2007